Neler öğrendik bu yıl?

Yaşadığımız yıldan ne öğrendik en çok dersiniz? İnsan ne zaman ki farkınavarmaya başlıyor hayatın garipliğini işte o zaman sakinleşip netleştiriyorgörüntüyü.2020 bize en çok sevgiyi hatırlattı bence. Şükretmeyi… Hani o unuttuğumuzduyguları. Hani o hep yüzeysel yaşadığımız şeylerin derinliğini. Sevdiklerine sarılmak ne kadar değerliymiş.Kucaklaşmak korkmadan. Meğer insan kendi canının korkusundan en sevdiklerinebile sarılamayacak kadar acizmiş. Ve hala sevdiklerimizden birileri hayattaysadoyasıya tutunmalıymışız ona. Tabi eğer farkındaysak… Farkındalık… Ahh bizi hepbu “farkındasızlıklarımız” yormadı mı? Elimizin altındayken değerinibilmediklerimiz hep sonradan kıymetli olmadı mı? Fark etmek ne büyük nimetmiş.Öyle olmasaydı ailecek dört duvarın arasına günlerce kapanabilir miydik, birarada olmamıza şükrederek? Öyle olmasa ne kadar özlesek de sırf korkumuzdanonlara bir şey olacak diye bu kadar zaman dayanabilir miydik özlemimize? Nefesalabilmek hiç bu kadar değerli olmamıştı. Kalabalık sabah kahvaltıları bu kadaranlamlı olmamıştı hiç. Özgürlüğün ne olduğunu hatırlamamız lazımdı.

Bir yılı geride bırakırken acabaneleri koyduk heybemize. Öylesine bir yıl mı geçti ömrümüzden sadece? Birazörnekler sunacağım hayatımdan bu hafta sizlere. Mesela en çok ısrar etmemeyiöğrendim ben. Herhangi bir sebeple ısrardan vazgeçmek benim en büyük kazanımımoldu. Çıkmaz sokakta bir adım geri gitmek ilerlemektir, diyor bir düşünür.Olmayacağına inandığım her şeyi elimin tersiyle itmek en büyük dayanağım oldukendime dair. Kim ne sınır çizdiyse orda kalmayı şiar edindim. Boşuna çabalamayıbıraktım… Değişmeyeceğini kabul ettiğim her şeyi omuzlarımdan indirmeninhafifliği ile sükuta erdim. Olmuyorsa olmuyordur hayatımın en orta yerine geldioturdu. Olmazsa olmazların kalelerinibelirlemek zaman zaman bize iyi gelen duygulardandır hatırlattım kendime veulaşabildiğim herkese. Ait olmadığımız yerde olmak kimliğimize vurulmuş enbüyük darbeymiş mesela. Bunun içindir ki aitliklerimi gözden geçirdim. Aitolmadığında üretemiyormuş insan bir kez daha anladım. Bir kalıba sığmak içinçabaladıkça ne çok taviz veriyor insan… Tecrübe ettim yoluma koyuldum.

Amaçlarımı çek ettim sonra. Esas amacım neydi? İşte bu sorunun cevabıyolumu yeniden aydınlattı. Saptığım çıkmaz sokaklarda yolumu belirledi. Elimdentutup beni karanlıktan aydınlığa çıkardı şu zor günlerde. İnsan ne zayıf veaynı zamanda ne kadar da güçlü. En çok da insan olduğumu hatırladım.Gerektiğinde her şeyin olabileceğini ve sırtımı sadece Rahman’a dayanamamgerektiğini… Bizler şer gibi görsek desen hoşça kal 2020…Bize öğrettiğin ve hatırlattığın her şey için teşekkürler…

  • DUYGUYİĞİT TETİK

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Duygu Yiğit Tetik - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Derincemiz Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Derincemiz Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA), Anka Haber Ajansı (ANKA) tarafından servis edilen tüm haberler Derincemiz Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Derincemiz Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.